Każdy z nas marzy o wielkiej, namiętnej i niepowtarzalnej miłości. Takiej, która uskrzydla i porywa pod niebiosa. Tak silnej, że gotowi jesteśmy dać ukochanej osobie wszystko, nie oczekując niczego w zamian. Tej jedynej i na całe życie. Nic dziwnego, bo przecież miłość to wspaniałe uczucie, które odgrywa w życiu człowieka decydującą rolę. Gdy się pojawia, staje się źródłem inspiracji, motorem do działania, wyzwoleniem z szarej codzienności, natchnieniem, spełnieniem pragnień i marzeń. Jest niesamowitym i niepowtarzalnym uczuciem, które nadaje sens naszemu istnieniu. Miłość ma niezwykłą moc zmieniania ludzi na lepszych, napawa szczęściem i optymizmem i ma ogromnie szeroki wachlarz barw. Każdy przeżywa ją inaczej. I tylko ten, kto jej doświadczył potrafi powiedzieć jak piękne, cudowne i niezapomniane niesie ze sobą chwile. Mimo, iż potrafi być także źródłem bólu i cierpienia, to i tak jest najcenniejszym darem, jaki człowiek może dostać od losu. Należy przy tym pamiętać, że piękny i dojrzały związek nie powstaje w ciągu kilku dni, lecz rozwija się latami.

Człowiek

Zakochany człowiek nie myśli racjonalnie. Wpada w skrajne nastroje, ma podwyższone ciśnienie, ręce mu się pocą i drżą. Znacznie zmniejszają się jego potrzeby na sen, nawet o 2/3. Nie ma też apetytu. Nie potrafi na niczym się skupić. Jego myśli krążą wciąż wokół miłosnego obiektu, a mózg zwiększa poziom hormonów, które działają jak amfetamina (np. fenyloetyloaminę). U kobiet wzrasta poziom testosteronu, co sprawia, że stają się bardziej wytrzymałe i waleczne, niczym lwice, o obiekt swych uczuć. Mężczyźni z kolei stają się wrażliwsi i bardziej rozmowni, to na skutek spadku tegoż samego hormonu. Owładniętego miłością człowieka ogarnia poczucie szczęścia, podnosi się jego odporność na ból i chłód, a także wiara we własne możliwości. Dzięki „hormonom miłości” nie tylko dusza jest oszołomiona, ale również ciało. Zakochany człowiek pięknieje: jego oczy błyszczą a źrenice są powiększone, cera staje się gładsza, a policzki zaróżowione. Gdy w sercu rodzi się miłość, w mózgu toczy się prawdziwa burza, bo rozum robi sobie „wolne” i zasypia.